فکر می‌کنم یکی از طولانی‌ترین دوره‌های سکوتم توی شبکه‌های اجتماعی رو پشت سر گذاشتم. تقریبا هیچی از لائوس نگفتم، به جز چندتا استوری اینستا. واقعیتش هم اینه که اینجا حتی بیشتر از کامبوج یک جا نشستم و به جز پایتخت فقط یه شهر دیگه رو دیدم. دلیلش؟ تمرکز شدید روی کارهام و البته چندتا چیز…

اول از همه بگم که نپال برای ایرانی‌ها ویزای فرودگاهی داره (تا امروز که این متن نوشته شده یعنی بهمن ۱۴۰۱) و میشه ویزای دو هفته‌ای، یک ماهه یا سه‌ماهه گرفت. ولی من چون می‌خواستم از هند برم نپال و این احتمال داشت که بخوام از مرز زمینی وارد بشم، ترجیح دادم کمترین ریسک رو…

بعد از کلی بالا و پایین کردن تمام جوانب و برنامه‌ریزی اولیه برای سفر آسیا که اینجا تعریفش کردم، اولین کار اقدام برای ویزای هند بود. یه زمانی می‌شد ویزای الکترونیکی هند گرفت، ولی بعد از کرونا فقط ویزای یک ماهه اونم به شکل چسبوندنی توی پاسپورت به ایرانیا می‌دادن. به سفارت هند زنگ زده…

برنامه‌ریزی واسه یه سفر بلندمدت یعنی حداقل ۶ الی ۹ ماهه،‌ کار چندان آسونی نیست، مخصوصا زمانی که تعداد کشورها هم زیاده و ویزا میخوان. در ادامه تجربه خودم رو میگم که برای سفر حداقل ۹ ماهه آسیا طی دو ماه چه کارهایی انجام دادم. برای موضوعات خاصی مثل نحوه دریافت ویزا مطالب جداگونه‌ای می‌نویسم.…

سفری که از مهر ۱۴۰۱ شروع کردم و مقصد اولش هند، بعد نپال و بعد هم کلی کشور به سمت جنوب شرق آسیاست، یه سفر با پایان بازه. البته که یه مسیر حدودی و نقطه پایان براش در نظر گرفتم، ولی چون حداقل ۹ ماه طول می‌کشه و طی این مدت ممکنه هزاران هزار اتفاق…