برنامه‌ریزی واسه یه سفر بلندمدت یعنی حداقل ۶ الی ۹ ماهه،‌ کار چندان آسونی نیست، مخصوصا زمانی که تعداد کشورها هم زیاده و ویزا میخوان. در ادامه تجربه خودم رو میگم که برای سفر حداقل ۹ ماهه آسیا طی دو ماه چه کارهایی انجام دادم. برای موضوعات خاصی مثل نحوه دریافت ویزا مطالب جداگونه‌ای می‌نویسم.

تعیین مسیر سفر

اولین کاری که باید انجام بشه، تعیین مسیر احتمالی سفره. البته مهم‌ترین رکن این مدل سفر یا در کل، سبک زندگی همواره در سفر، انعطاف‌پذیری بالاست، چون توی مسیر ممکنه هزار و یک اتفاق پیش‌بینی‌نشده بیفته که کل برنامه‌ها رو به‌هم بزنه. ولی باز هم میشه یه نقشه حدودی در نظر داشت.

من از اول می‌دونستم که می‌خواستم از ایران برم به سمت آسیای جنوب شرقی. مسیر و کشورها تقریبا مشخصن ولی من یه ترجیح داشتم و اون اینکه تا حد امکان زمینی سفر کنم، به چند دلیل: هزینه پایین‌تر، لذت بردن از مسیر و استفاده کمتر از پرواز به دلایل زیست‌محیطی که سهم بزرگی در انتشار دی‌اکسید کربن داره. البته چیزی که در ذهنم داشتم با واقعیت نهایی تا حدی متفاوت شد که در ادامه میگم.

وقتی ترکیه بودم، یکی از دوستان اپیزودی از پادکست رادیو جولون برام فرستاد که دختری به اسم نازنین مطیعی از تجربه سفر تنهاییش به پاکستان میگه. همونجا این جرقه تو ذهنم خورد که شروع سفر آسیا میتونه از پاکستان باشه. اینجوری قطعا میتونستم از لحظه اول سفرم رو زمینی شروع کنم. بعد از اون میتونستم برم هند، بعد نپال، بنگلادش، میانمار، لائوس، کامبوج، ویتنام، تایلند، مالزی، برونئی، اندونزی و فیلیپین.

ولی خیلی زود پاکستان از لیستم حذف شد، چون واقعا از نظر امنیتی هیچ تضمینی براش وجود نداشت و با اینکه نازنین همون موقع حتی از پاکستان رفته بود افغانستان، دیدم برای من ریسکش منطقی نیست و انقدر اطرافیانم نگران میشن که حتما یه بلایی سرم میاد. حالا بین هند و نپال باید مقصد اول رو انتخاب می‌کردم. نکته این بود که از چند نفر شنیده بودم از مرز زمینی هند میشه رفت نپال ولی برعکسش امکان‌پذیر نیست. از طرفی هند مرز مشترک با بنگلادش داشت و شاید می‌تونستم بعدش زمینی برم، ولی بنگلادش ظاهرا ویزای توریستی به ما نمیده.

مزایای نپال به عنوان کشور مبدأ سفر	مزایای هند به عنوان کشور مبدأ سفر و نپال به عنوان کشور دوم
*بعدش میرفتم هند و از اونجا شاید زمینی میتونستم برم بنگلادش	*هزینه بلیط ارزون به خاطر پرواز مستقیم ماهان *امکان سفر زمینی به نپال *میگفتن هند فقط از داخل ایران بهمون ویزا میده چون انگشت‌نگاری داره *چون توی نپال میخواستم سه ماه بمونم و ویزای هند فقط یک ماه بودو فقط چهار ماه اعتبار واسه استفاده داشت، خیالم راحت بود که مشکلی برای ویزای هندم پیش نمیاد

این پیچیدگی‌ها کاملا عادیه، فقط باید حوصله و صبر داشت و تحقیق کرد تا به نتیجه رسید. با تمام نکات بالا، من هند رو به عنوان مقصد اول انتخاب کردم.

تحقیق درباره ویزا

مهمترین مسئله برای این سفر ویزا بود. اکثر کشورهایی که توی آسیا هستن، ویزا می‌خوان، البته گرفتن ویزاهاشون معمولا خیلی پیچیده نیست. بهترین راه دریافت به‌روزترین و صحیح‌ترین اطلاعات درباره ویزا، سفارت هر کشوره. جستجوی اینترنتی درباره مدارک، هزینه و پروسه معمولا به جای درستی ختم نمیشه. چون هر وبسایتی یه چیزی میگه و خیلی‌ها واسطه هستن و این وسط دارن سود می‌کنن. در حالیکه خیلی اوقات میشه مستقیم از طریق سفارت واسه ویزا اقدام کرد. ساده‌ترین راه، تماس با سفارته. فقط نکته مهم اینه که سفارت‌ها خیلی زیاد جابجا میشن و آدرس و شماره تلفن‌هاشون تغییر می‌کنه. مثلا من برای تایلند تا مدت‌ها با شماره‌ای که توی گوگل ثبت شده بود تماس می‌گرفتم و با اینکه تلفن گویای سفارت یه سری اطلاعات می‌داد، هیچ وقت اپراتوری نبود که جواب بده و بعدا فهمیدم سفارت تازگیا جابجا شده و آدرسش هنوز توی گوگل تغییر نکرده. همین‌طور برای کشور برونئه که توی جزیره بورنئو بین مالزی و اندونزی قرار داره. پس باید چی کار کرد؟ یا به سایت وزارت امور خارجه ایران سر بزنی که آدرس و اطلاعات سفارت‌ها رو داره یا حتی بهتر از اون، به انگلیسی اسم سفارت رو توی ایران سرچ کنی. سفارت‌ها معمولا سایت انگلیسی دارن که خیلی هم به‌روزه. مثلا من روزهای آخر دنبال ویزای فیلیپین بودم و با اینکه یه ماه قبل سفارت تلفنش رو جواب می‌داد، این دفعه هیچ کس پاسخگو نبود. با یه سرچ ساده انگلیسی، متوجه شدم که سفارت در حال تغییر مکانه.

گرفتن ویزاها تا حد امکان در داخل ایران

روزی که داشتم درباره قضیه ویزا تحقیق می‌کردم، چه چیزی خیلی برام مبهم بود: اینکه ملیت من برای دریافت ویزا مهمه یا کشوری که ازش وارد کشور مقصدم میشم؟ مشخص شد که مورد اول مهمه. و نکته مهمی که خیلی از آدم‌های حرفه‌ای اهل سفر بهم گفتن این بود که بهتره تا حد امکان هر چی ویزا میتونم رو از داخل ایران بگیرم، چون بعدا تضمینی نیست که سفارت اون کشور توی یه کشور دیگه بهم ویزا بده (از جمله تایلند که سفارت امور خارجه صراحتا گفته این کشور خارج از ایران به ایرانیا ویزا نمیده). ولی خب یه سری کشور هم هستن که اصلا توی ایران سفارت ندارن و لزوما باید خارج از ایران براشون اقدام کرد (از جمله میانمار، لائوس و لامبوج).

**این مطلب در حال تکمیله**