قرار بود حدود ۸ صبح پرواز بشینه ولی حتی نیم‌ساعت زودتر رسید. گذشتن از بخش مهاجرت و مهر ورود خیلی راحت‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. انگشت‌نگاری، پاسپورت، کارت پرواز و عکس ویزای الکترونیکی! نه سؤالی از پرواز برگشت، نه محل اقامت، جالب بود!

از قبل می‌دونستم که می‌خوام با حمل‌ونقل عموم برم تا هاستل. چند ساعت قبل از پرواز هم قضیه سیم کارت رو چک کرده بودم و به طرز جالبی خیلی‌ها پیشنهاد داده بودن توی فرودگاه سیم کارت خریداری بشه. بعد از اینکه کوله‌ام از قسمت بار اومد و نشستم سر فرصت همه چی رو آماده کردم، رفتم سراغ یه صرافی و چون می‌دونستم نرخش خیلی جذاب نیست، در حد ۳ دلار تبدیل کردم و به خودم گفتم میرم مرکز شهر و اونجا با پول بهتر، سیم کارت می‌خرم. 

اول باید سوار مترو می‌شدم که هزینه‌اش ۴۵ بت (۱.۵ دلار) بود. یکم رسیدن به ایستگاه مترو سخت بود، ولی مخصوصا موقع خرید بلیط یه نفر قشنگ کمک می‌کرد که از دستگاه یه توکن بگیری. خوبی متروش این بود که من ایستگاه اول سوار می‌شدم و ۷تا ایستگاه بعدش که می‌شد آخرین ایستگاه، پیاده می‌شدم. 

از مترو که بیرون اومدم باید وسیله رو عوض می‌کردم که اول حواسم نبود اتوبوسه. از مسئول بلیط‌فروشی کمک خواستم و بهم گفت کجا برم. خیلی عجیبه ولی مسیریابی‌های داخل ایستگاه‌هاشون واقعا آسون نیست. تا خودم رو برسونم به ایستگاه اتوبوس، دو بار بالا و پایین رفتم تا بتونم برم اونور خیابون. 

موقعی که توی فرودگاه به اینترنت وصل شدم، مسیر رو روی گوگل مپ پیدا کرده بودم و محض احتیاط حتی یه اسکرین‌شات هم گرفته بودم، ولی حالا که توی ایستگاه اتوبوس نشسته بودم، عددهای روی اتوبوس‌ها با چیزی که روی گوشی می‌دیدم خیلی متفاوت بود! گوگل می‌گفت هر شیش دقیقه یه اتوبوس که مسیرش به من بخوره داره رد میشه، ولی من نیم ساعت نشستم و هیچ اتوبوسی با عددی که می‌خواستم از جلوم رد نشد! دیگه حسابی خسته شدم، تصمیم گرفتم یه اتوبوس رو شانسی سوار بشم، با خودم گفتم قطعا یه مقدار از مسیر برای همه‌شون یکسانه دیگه!

اتوبوس شماره ۱۴۰ که شیک و نو بود رو انتخاب کردم. تا نشستم مأمورش اومد ازم پول بگیره. نمی‌فهمیدم چی میگه و هیچ کسی هم دوروبر انگلیسی بلد نبود، در نتیجه کلا بی‌خیال من شد (بعدا فهمیدم باید بگی کدوم ایستگاه پیاده میشی که براساس همون قیمتش رو باهات حساب کنه). اتوبوس برخلاف انتظارم حتی همون خیابون اول رو مستقیم نرفت! به خودم گفتم عجول نباش، بذار ببینیم بعدش کجا میره، ولی اتوبوس هی دورتر و دورتر شد. جایی که دیگه خیلی نگران‌کننده شد و گفتم باید پیاده بشم، پیچید توی اتوبان و عملا دیگه کار از کار گذشته بود. وقتی دیدم مسیر خیلی پرته، باز به خودم دلداری دادم که اصلا کل راه رو با همین اتوبوس برمی‌گردم به همون نقطه‌ای که سوار شدم. اما از شانسم این اتوبوس دوباره برنمی‌گشت به داخل شهر و من کجا بودم؟ یه جایی جنوب غربِ بانکوک، خارج از شهر! و من رو جلوی یه فروشگاه زنجیره‌ای (سِوِن اِلِوِن) وسط اتوبان پیاده کردن!

کوله به‌دوش، خسته و گرسنه رفتم داخل فروشگاه، ولی هیچ کس حتی کلمه سیم کارت هم متوجه نمی‌شد! حالا نه پول کافی دارم، نه اینترنت، وسط ناکجاآباد هم گیر کردم. گفتم تهش هیچ هایک می‌کنم. رفتم دم ایستگاه اتوبوس، دیدم یه دختر جوون شیک‌وپیک ایستاده. پرسیدم انگلیسی حرف می‌زنی؟ گفت یکم. براش توضیح دادم که چی شده و گفت همراه من سوار اتوبوس بشو که منم دارم میرم بانکوک. خنده‌دار اینکه دقیقا یه اتوبوس ۱۴۰ لعنتی دیگه اومد و سوار شدیم و دقیقا همون مسیر کوفتی و البته این دفعه با ترافیک خیلی بیشتر رو رفتیم! من که از پرواز دیشب خیلی کم خوابیده بودم، حتی دیگه نمی‌تونستم چشم‌هام رو باز نگه دارم. و بالاخره رسیدیم یکی دوتا ایستگاه قبل از همون نقطه اولی که من باید سوار میشدم. از دختره تشکر کردم و رفتم که همونجا پولم رو تبدیل کنم و سیم‌کارت بخرم.

یکم توی خیابون گشتم ولی صرافی ندیدم. چشمم به یه مرکز خرید افتاد. امیدوارانه رفتم داخلش چون معمولا اینجور جاها همه چی پیدا میشه. ولی اول از همه رفتم سراغ دستشویی که از صبح به تعویق انداخته بودمش! حالا یکم حالم بهتر بود 🙂 

سه طبقه رو گشتم و صرافی نیافتم. از سر ناچاری رفتم داخل یه بانک و دیدم با یه نرخ خوب دلار رو تبدیل می‌کنه! ذوق‌زده ۱۰۰ دلار رو به ۳۳۷۲ بت تبدیل کردم. طبقه اول هم برند سیم‌کارت دیده بودم و مستقیم رفتم سراغشون و با یه قیمت خیلی خوب ۸۰ گیگ اینترنت برای یک ماه خریدم (۳۹۹ بت = ۱۲ دلار) {خونده بودم که توی فرودگاه سیم کارت با اینترنت نامحدود میشه ۱۱۹۹ بت = ۳۶ دلار!!} 

خب، حالا دیگه فقط خستگی داشت اذیتم می‌کرد. رفتم سراغ ایستگاه اتوبوس و این دفعه خیلی بهتر عددها و نقشه رو چک کردم و کمتر از ده دقیقه بعد به اتوبوس هدفم رسیدم. با تجربه قبلی اسم ایستگاه رو به زبان تای به مأمورش نشون دادم و با اینکه خیلی سختش بود روی نقشه اسم رو بخونه، بالاخره تونست بفهمه کجا می‌رم و ۱۵ بت (حدود نیم دلار) ازم گرفت.

به هاستل رسیدم، رفتم توی اتاق و از خستگی روی تخت وارفتم و یه چرت کوتاه زدم. ساعت از ۵ عصر گذشته بود که با هزار بدبختی خودم رو از تخت بیرون کشیدم، چون دلم نمی‌اومد فرصت رو از دست بدم و دلم می‌خواست قبل از غروب یه گشت ریزی همون اطراف بزنم. با هدف دیدن چندتا پرنده راه رفتم سمت اسکله که البته خبر خاصی نبود. یه جای دیگه رو انتخاب کردم که محوطه یه دانشگاهی بود و یکم پرنده‌نگری کردم و دم غروب دیدم یه طرف بازار محلی شبانه است! به یاد بازار شبانه‌های لائوس، توش چرخیدم، یه آیس لِمون تی و چندتا سیخ کوچیک مرغ و گوشت خریدم و در حال خوردن به هاستل برگشتم.

روز اول خیلی سخت شروع شد، ولی ادامه‌اش قشنگ و جذاب بود. تایلند و بهتر بگم، بانکوک، حس امنیت عجیبی داشت و شب توی تاریکی کوچه پس‌کوچه‌هاش ترسی به دلم نمی‌اومد. 

حالا که نیازهای اولیه‌ام تا حدی تأمین شده بود، آماده بودم تا این شهر و کشور رو بیشتر کشف کنم…